Het spijt me voor je, Nathan Al die narigheid..

Daarom: probeer toch in het tegenwoordige moment te leven, te genieten van de kleine dingetjes.. en elke keer dat je je heftige stukjes uit je verleden herinnert of herbeleeft, kun je misschien proberen daar uit te 'snappen', het je niet te laten bepalen wie je op dit moment bent, door er heel bewust bij stil te staan dat het iets is dat je eerder hebt meegemaakt, maar wat nu niet meer werkelijkheid voor je is. Werkelijkheid is nu, het enige moment waar je invloed op kunt uitoefenen. Je hebt de keuze om te doen waar je plezier uit haalt En nieuwe mensen te leren kennen, misschien wel voor een levenslange vriendschap. Het begint uiteindelijk allemaal bij jezelf..

Ik wens je in ieder geval alle geluk toe!

neemt nog niet weg dat elke keer als ik aan haar denk bij mij de tranen over mijn gezicht lopen, en ik weet dat ik haar nog heel vaak tegen ga komen...

Het heeft tijd nodig..

doordat ik de momenten elke dag weer voorbij zie komen, in alle hevigheid, duurt het zo extreem lang voor ik er echt vrede mee kan vinden. Daarom probeer ik altijd zo ver mogenlijk weg te vluchten van de personen over wie de herinnering gaat. Maar ik blijf me aangetrokken voelen tot haar, krijg haar niet uit mijn hart, hoe hard ik ook wrik.

Wat super cool dat jij dat kunt!!!

Wegvluchten lijkt me nooit het antwoord.. Ook al is onder ogen zien de moeilijkste weg, daardoor kun je wel beter heftige ervaringen verwerken. Het is eigenlijk gewoon een rouwproces.. het loslaten van een partner en het verdriet dat daarmee gepaard gaat wordt volgens mij nog wel eens onderschat

Uit ervaring weet ik dat als ik iemand niet zie, het ongeveer anderhalf jaar duurt voor ik de herinneringen een beetje kan onderdrukken, en dan nog ben ik de gevoelens die ik voor iemand had niet kwijt.
Laatst had ik bijgepraat met een ex die ik al anderhalf jaar niet had gesproken, en nog kwam dat verlangen omhoog.
Het meisje wat nu het sterkst in mijn gedachte aanwezig is ga ik op elke beurs tegen komen, op elke verjaardag en elke andere dag waar ik met mijn vrienden ben.
Knowing she hates my guts, and that my heart still lingers for her, feeling the energy between us. And remembering the bitter words of my guide, it makes it all painfull...

Dag Nathan,

Sorry, dat ik me er mee bemoei. Maar wilde het nog even tegen je zeggen.

Wegvluchten en je gevoelens onderdrukken, is in mijn beleving niet loslaten. Als het gaat om liefdes partner is het heel erg heftig en omdat je het onderdrukt, komt des te harder aan als je de persoon in kwestie irl weer ziet. Laat je emoties en gevoelens er gewoon zijn erken dat ze er zijn, ze mogen er zijn. maar verstop ze niet dat maakt het alleen maar moeilijker. Het kost inderdaad tijd. in jouw geval is misschien koorden snijden met aartsengel Michael en Raphael voor het helen een goede doe dat dagelijks. het is echt moeilijk, maar leef inderdaad in het hier en nu. en onderdruk het niet.

Suc6

My thoughts exactly Solaria

Ook al heb je te maken met een fotografisch geheugen, het principe blijft hetzelfde..

Ik hoop dat we je hiermee wat steun kunnen bieden, Nathan.

Liefs PureLove

Het is niet de persoon die moeilijk los te laten is, dat lukt me met genoeg tijd echt wel, het is de herinnering die altijd blijft, de herinnering vol met emotie.
En mijn controle loslaten waar zij bij is ga ik echt niet doen, heb geen zin om weer te staan janken.

Geef het tijd Nathan, wellicht is het nu nog te vroeg om het te kunnen loslaten, maar het zal in de toekomst zeker wel lukken. En sluit niet direct alles af he, ook niet omdat je gids dat zegt, soms zeggen ze dingen die bedoelt zijn als test, om je harder te maken of je te laten groeien op een bepaalde manier.

Die testen ken ik, die krijg ik al bijna 2 jaar over me heen.

Nou broertje, zit er toch een kern van waarheid in? dat wat je nu zegt Cialara, probeer ik hem toch al n jaar duidelijk te maken.. hihi

Nathan

Heb je al is geprobeert om je emoties om te zetten iniets artistiek
bv schilderen , tekenen , schrijven beeldhouwen , muziel maken
ik noem er mar enkelen
een klein verhaal iets totaal anders maar met niet minder impakt
ik heb een dikke 11 jaar geleden ene gewapende overval meegemaakt en de loop van een geweer tegen mijn hoofd gehad
ik had een intense woede in me waar ik geen blijf mee wist .
door tussenkomst van slachtofferhulp en mijn doorzettingsvemogen en vechtlust ben ik eruit gekomen en wat heeft me het meeste geholpen
wel ik ben mijn gevoel beginne opschrijven hoe ik het voelde hoe ik het ervaarde
en ja dat heeft me enorm geholpen
zo goed zelfs dat ik nu helemaal niet meer van heb overgehouden
wat ik hier mee wil aangeven is kanaliseer die emoties in iets dat je van je af kan zetten in wat je graag doet en je gevoel in kan leggen

ik wens je alvast veel succes met wat je ook beslist om het op die bepaalde manier van je af wil zetten
en het zal je lukken , ik voel je aan en je bent heel sterk je kan het echt wel
nu is het gewoon iets vinden om die emoties in te stoppen om zezo te kunnen loslaten