Wat vervelend voor je dat er zo op gereageerd wordt en ik kan me heel goed voorstellen dat dit voor jou niet fijn is om mee te maken. Toch zit er ook altijd een andere kant aan het verhaal.
Wanneer je autisme ziet als een etiket dat opgeplakt is omdat je niet aan de standaard-ideëen die in de maatschappij leven voldoet, krijgt het misschien een andere waarde.
Ik vind eerlijk gezegd, dat men in de opvoedkundige/pedagogisch hoek veel te veel bezig is mensen te classificeren in bepaalde gedragskenmerken en voorwaarden om goed in deze(!) maatschappij te functioneren. M.a.w. door de verschillen de benadrukken en de norm vast te houden en mensen die anders zijn in kaart te brengen en te beoordelen op hun anders zijn t.a.v. de gemiddelden, zend je al bij voorbaat de boodschap naar iemand uit dat er met diegene iets mis zou zijn.
Misschien blijkt alles waarvan je nu denk dat het fout aan je is, eigenlijk juist wel heel erg goed aan je is?
Stel nu dat de maatschappij er morgen anders uit ziet. Misschien voelt dan een heel groot deel zich hopeloos verloren en blijken mensen met totaal andere eigenschappen, bijvoorbeeld mensen die nu als autistisch worden betiteld, wel ineens de kracht te zijn. Dingen kunnen zo veranderen onder andere omstandigheden. Dus wat zegt het over jou, helemaal niets.
Hoe mensen in de maatschappij denken kun je helaas niet veranderen, en natuurlijk geeft dat gevoelens van afwijzing, minderwaardigheid en/of eenzaamheid met zich mee. Maar wat je daarnaast kunt doen is je bijzondere eigenschappen met trots uitdragen.
De mensen die ik tot nu toe heb leren kennen en ook als autistisch werden betiteld, vond ik heel authentiek, ware spiegels voor de mensen om hen heen omdat ze heel sterk in zichzelf en bij zichzelf bleven. In mijn ogen echt wel een kwaliteit. Bovendien waren zij niet of veel minder gevoelig voor manipulatie. Nou volgens mij worden sommige mensen er een heel stuk blijer van als zij dat ook zouden doen. Dus misschien loop jij wel gewoon heel erg op de dingen vooruit
Als jij in jezelf gelooft en je (in de ogen van anderen) andere eigenschappen met trots uitdraagt, dan staat er iemand die een geweldig voorbeeld geeft. Er is dan misschien een grote groep mensen die 'voldoet aan alle normen' maar waarvan er meerderen diep van binnen zoeken naar een manier om meer 'zichzelf' dus 'anders' als gemiddeld te zijn.
Je beschrijft de moeilijke kant van jouw 'anders-zijn' en daar kan ik me zeker iets bij voorstellen, maar ik hoop dat je ook de positieve kant van de medaille ziet en de manier waarop jij bent als iets moois en bijzonders kunt zien. Niet bij 'anderen willen horen', maar ontdekken dat mensen 'bij jou willen horen', omdat je onredelijke oordelen geen aandacht geeft en je richt op de mooie kant van jou/het leven.
Je geeft aan ieder die je ontmoet een heel waardevolle boodschap mee, als je om verschillen kunt lachen. Mensen zijn daar echt heel ontvankelijk voor als jij daar werkelijk in gelooft. Het zal ook nog eens bijdragen aan het bewustzijn van de mensen die denken dat iedereen gelijk of hetzelfde zou moeten zijn.
Goed dat je jouw verhaal verteld, petje af!
Previous Topic
Index
