Ik snap wat je bedoeld en dat wil ik ook niet ,maar ik merk aan hem dat hij wil veranderen alleen niet durft.
Hij is iemand die beren op de weg ziet en drempels zijn muren en niet overheen te stappen.
Dus moet ik hem geregeld "helpen"
Als hij er dan overheen/voorbij is dan is hij nog heel blij ook.
Alleen voor die tijd moet je hem dus niet teveel pushen ,want dan zet tie zich schrap ook al wil hij wel naar de andere kant.
Zo gaat hij zondags nog geregeld naar de kerk terwijl als je vraagt waar de preek overging hij het niet eens kan na vertellen.
Het is gewoon een gewoonte ding.
Eigenlijk vind hij het ook niet meer iets wat bij hem hoort ,want begin je er over of draai je kerkmuziek dan kapt hij het gauw af:"als ik het wol horen ga ik wel naar de kerk." is dan een opmerking.
Ik laat hem gewoon gaan als hij gaat ,maar ik ga niet meer mee.
Ik heb het hem verteld dat ik niet meer wil en hem vrij laat te gaan.
Ik merk dat hij steeds minder gaat.
Dit is iets wat ik bedoel met hij wil wel maar is angstig om de stap te zetten.
Dan duw ik hem rustig en met veel geduld de richting in die hij uiteindelijk wil.