Die antwoorden heb je Marij, en alleen jij, het is jouw leven. Mooi zoals jij naar de dingen durft te kijken, volstrekt open en eerlijk naar jezelf, er zijn veel mensen die dat lastig vinden.

Uiteindelijk, ondanks alle waardevolle feedback van anderen...iedere keuze in ons eigen leven mogen we zélf maken. Die vrijheid en verantwoording groeit velen nog wel eens boven het hoofd, het wakkert angst en onzekerheid aan, al probeert men dat nog zo te verbergen achter een masker van illusie. Wat als effect heeft dat men die verantwoording graag buiten zichzelf legt en de verantwoording aan een ander geeft. Op die manier blijven mensen wanhopig en zoeken naar antwoorden op al hun vragen in de hoop te vinden wie zij zélf zijn. Dilemma's, onbegrip, onacceptatie, afwijzing en weerstand zijn het gevolg als antwoord op ontkenning van het zelf.

In onze hele maatschappij zie je daar de effecten van, er schijnt altijd een oorzaak, een schuldige gevonden moeten te worden en dieper gaan we niet, we kijken niet echt door de sluiers. Case rested/solved?

Maar als mensen niet oordelen is er geen fout of goed, er is alleen oorzaak en gevolg en een ervaring die dat oplevert.

Pas dán zijn mensen wérkelijk goed zoals ze zijn. En is er ook geen goed of fout aan orgaan donatie, zolang we leven naar onze eigen innerlijke waarde of waarheid.

Rest my case, ik bezorg je er nog hoofdpijn bij!

@amor: Eigenlijk heb ik al een beslissing gemaakt ja! zolang ik geen actie onderneem blijf ik namelijk orgaandonor zoals het staat in mijn codicil, haha. Dus ook al twijfel ik, kies ik wel voor ja

Maar ik kan het natuurlijk wijzigen inderdaad Een probleem is dat het altijd je laatste dag kan zijn, en dan zit je toch aan die eerdere keuze vast.. Daarom maak ik het liever een weloverwogen, en bewuste keuze. En zoiets heeft bij de meesten toch wel tijd nodig..

@Petra: Goed dat je me er weer even aan hebt herinnerd dat keuzes bij ieders eigen leven horen.. vaak denk ik dat anderen meer verstand hebben van zaken dan ik, en daarom laat ik me altijd wel beïnvloeden door anderen in mijn eigen keuze. Ik zou het dan ook lastig vinden om compleet tegen de stroom in te gaan, zeker als het om een belangrijke keuze gaat en er goede argumenten worden gegeven. Ik denk dat iedereen zich wel (een beetje) laat beïnvloeden.. maar mijn vertrouwen in bepaalde anderen is misschien groter dan dat in mezelf, waardoor ik me wel meer laat beïnvloeden dan een ander dat zou doen. Misschien wil ik de verantwoordelijkheid ook wel van me afschuiven..zodat ik achteraf nooit de 'schuldige' hoef te zijn. Verkeerde manier van denken, ik weet het! Verantwoordelijk zijn voor de gevolgen van een keuze betekent niet schuldig zijn aan een verkeerde keuze.. als er eigenlijk geen goed of fout bestaat.

Ik zoek de antwoorden nog teveel buiten mezelf, terwijl de antwoorden van binnenuit te vinden zijn (tenminste, dat schijnt zo :P) Maar het is best moeilijk om precies je eigen pad te volgen, en daar ook zonder twijfel achter te staan.

Dat iedereen uiteindelijk vrij is in het maken van keuzes is toch eigenlijk juist heel fijn. Alleen op die manier kun je echt leren en groeien. Maar precies de weg van je hart volgen zonder invloed van buitenaf.. volgens mij zijn er maar weinig die dat echt kunnen.

Van wijze lessen krijg ik geen hoofdpijn gelukkig

Dat heb je mooi weergegeven Marije, dank je, als ook voor het aansnijden van dit boeiende onderwerp!

O en eigen keuzes.....geven nog steeds geen garantie dat anderen ze altijd zullen begrijpen. Authenticiteit vraagt een zekere moed. Ik heb het deze week weer ondervonden, wat een gedoe meegemaakt omdat ik besloot te kiezen voor mijn eigen waarde, wat de uitkomst ook zou zijn. Het is een lekker gevoel als alles dan toch gewoon op zijn pootjes terecht komt. Het leven loopt eigenlijk nooit langs georganiseerde paadjes.

Antwoorden liggen altijd diep in je hart, het is soms alleen lastig om dat antwoord terug te vinden. Argumenten van andere en van jezelf kunnen denk ik wel het antwoord in je hart prikkelen, zodat je uiteindelijk de beste keuze voor jezelf kan maken:). Het kan misschien helpen om als je hierover nadenkt, gewoon eens opschrijft wat je denkt, naast elkaar de voor en tegens zet. Meestal maakt dat veel duidelijk voor jezelf . Succes nog met je keuze! ;)Groetjes, Amor

@Petra: Daarom vind ik het iedere keer weer bewonderenswaardig als iemand er in de wereld voor uitkomt 'paranormaal begaafd' of 'spiritueel actief' te zijn. Want ook dit is een bewuste keuze, waar een hoop moed en innerlijke kracht voor nodig is. Je weet namelijk dat je je hiermee onderscheidt van anderen (authenticiteit verdient respect!). Iemand die anders is dan anderen wordt meer dan eens niet geaccepteerd in de maatschappij. Ik merk dat vooral bij de mannen in mijn omgeving.. die doen spirituele interesses af als een 'fase', maken er iets lacherigs van en/of raken al geïrriteerd bij het minste of geringste onderwerp dat wordt aangesneden. Een stukje ongeloof denk ik..
Gelukkig komen we langzamerhand in een tijd waarin eigenheid, en ook spiritualiteit wél wordt geaccepteerd. Straks is het niet meer in te denken dat een helderziende, -wetende of -horende in het verleden de verwijten kreeg satanistisch te zijn. Er is steeds meer ruimte voor eigen keuzes die los van anderen tot stand komen En daarom ook meer ruimte om 'fouten' te maken, en te leren en groeien. Daarom zie ik de toekomst positief in, ook met het oog op mijn eigen keuze-vaardigheid!

@amor: klopt hoor! Denk dat ik me te vaak heb laten beïnvloeden door anderen in mijn beslissingen, waardoor ik het vinden van mijn eigen antwoorden extra lastig vind.. alsof ik het verleerd ben! Ik ga hier de komende tijd eens heel bewust mee bezig, kijken bij welke keuzes ik echt een goed gevoel krijg.

ps. Haha dat pro's en cons lijstje gebruikte ik op de middelbare school altijd als ik niet wist of ik voor die ene leuke jongen moest gaan maar dat werkt natuurlijk bij iedere keuze!

Bedankt voor jullie meedenken

Ik zie mijn ziel en mijn organen als twee verschillende onderdelen van mij/mijn lichaam.
Mijn ziel hoort gevoelsmatig bij mijn "spirit", de organen zijn nodig om mijn lichaam te laten functioneren.
Ik ben ook donor, als sinds het prille begin.
Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik meer bezig ben met mijn psyche (lees: spiritualiteit/ziel) dan met mijn lichaam.
Het hoort er gewoon bij, zonder zou ik niet kunnen bestaan maar vaak is mijn eigen lichaam mij vreemd. Klinkt raar als ik het zo op schrijf maar zo voelt het soms. Helaas zorg ik daardoor ook niet altijd even goed voor mijn lichaam.
Ik schaam mij er soms voor hoe ik mijn "mooie" gezonde lichaam door de tijd heen heb verwaarloosd

Stom he! Dat doe ik ook. Al geeft mijn lichaam duidelijk aan dat ik te lang achter de computer heb gezeten, dan negeer ik dat gewoon slecht he..
En ik heb altijd periodes dat ik niet sport, en heel 'onbewust' omga met eten. Zo ben ik eens 15 kilo aangekomen maar ook weer afgevallen. Sindsdien is het niet meer zo extreem heen en weer, maar dat systeem zat er bij mij altijd wel in: of het is alles (letten op eten en goed gedisciplineerd sporten) of het is niets.

Daarom zou ik ook wel van verwaarlozing van mijn lichaam willen spreken.. al zijn het maar periodes..

Misschien volgt daaruit de verklaring dat ik de ziel ook belangrijker vind dan het lichaam, en daarom de processen van de ziel de vrije loop wil laten (dus ook de overgang na overlijden). Daarentegen vind ik het net zo, of misschien wel belangrijker om iets te betekenen voor een ander. Dit in combinatie met de verwaarlozing van mijn lichaam zou me dan tot de conclusie brengen om wel orgaandonor te worden! Of te zijn eigenlijk, want ik ben het al