Lieve mensen,

Kennissen van mijn ouders hebben een \'paranormaal begaafde\' dochter die regelmatig wijze lessen doorkrijgt van haar gidsen, zodat zij die door kan geven aan de mensheid. Haar naam is Marieke de Vrij en zij geeft regelmatig lezingen en geeft ook een eigen blad uit (genaamd Vrij). Zo heeft zij al eens het onderwerp besproken van het groot aantal dieren dat preventief geslacht is in de tijd van het mond- en klauwzeer. Deze dieren hebben volgens haar een moeilijke overgang gehad na hun overlijden, wat een grote misstap van de mens is geweest. Nu heeft zij ook verteld dat orgaandonatie na overlijden niet goed is voor de overgang van de overledene: in elk deel van je lichaam huist namelijk je ziel. Het zou niet goed zijn om dat in een ander lichaam te plaatsen.

Ik heb er in het verleden voor gekozen orgaandonor te zijn, en Mariekes standpunt heeft mij aan het twijfelen gebracht. Ik ben eigenlijk erg benieuwd naar jullie opvattingen over orgaandonatie.

Interessant onderwerp.

Ik ben wel een orgaandonor, omdat ik met mijn organen levens wil redden als dit mogelijk is. Mijn ziel zal er alles aan doen om ervoor te zorgen dat dit mens nog even verder kan.. En als dit niet mag, dan mag dit niet... Maar ik zal daarbij niet dwars gaan zitten.

Voor mij is het lichaam maar het lichaam en naar mijn overlijden verdwijnt mijn ziel uit mijn lichaam en gaat deze verder naar het volgende avontuur... En omdat ik hiervoor zelf gekozen heb, zal ik geen moeilijkheid krijgen met overgaan, omdat het voor mij goed voelt. Zo kan mijn dood het leven nog voortbrengen.. Dat vind ik een heel mooie gedachte.

Die gedachte heeft mij ook gedreven.. als je zelf toch niets meer aan je lichaam hebt? Maar de overgang lijkt me wel een proces dat je z\'n gang moet laten gaan, met rust moet laten. Juist op het moment dat je overlijdensproces us begonnen (geen idee hoe lang dat duurt) lijkt me het niet goed dat mensen lichaamsdelen al gaan verwijderen. En dit zal wel moeten, want organen blijven niet lang vers.

Eigenlijk zou je dus eerst meer te weten moeten komen over het overlijdensproces toch, voordat je je als donor opgeeft?

In het oude Egypte verwijderde ze organen ook al, zij het dat ze in potten gingen in plaats van een ander lichaam. En als je je lichaam laat verbranden of begraven vergaat het ook. Het menselijk lichaam is altijd een proces van leven en dood... Wij worden geboren, leven en gaan dood.. ons lichaam is weer voedsel voor de aarde en daarmee geven we anderen leven zoals planten en bomen, soms ook dieren.. Waarom zouden wij onze organen dan niet doneren aan onze soort om verder te kunnen leven?

Als een ziel een keuze heeft gemaakt en achter deze staat met heel het hart, zal deze ziel geen problemen hebben met het afstaan van organen.. Want de ziel zal het lichaam bedanken voor het leven en achter zich laten om verder te gaan. De jas uitdoen zeg maar.

Als je hersendood bent en je organen worden verwijderd, word je meestal door machines in leven gehouden.. ik weet niet of de ziel dan nog echt in het lichaam zit, al over is gegaan of er nog half inhangt... Maar ik zelf zou het heel prettig vinden om te weten dat mijn dood anderen het leven kan redden en pijn kan wegnemen. Als een soort laatste eerbetoon aan dat leven.

Grappig dat je dit aanmaakt, zat hier gister nog over na te denken. Met mijn naderende 18e verjaardag, vond ik dat het wel eens tijd werd hierover na te gaan denken. En ik twijfel nog steeds. Aan de ene kant denk ik dat ons lichaam een leenstelsel is en dat we toch lessen moeten leren op aarde. De bedoeling is dat we pas overlijden als die lessen geleerd zijn. Alleen door invloeden van aarde, zoals straling en verslavende middelen bijvoorbeeld, kan het zo zijn dat we ons lichaam dermate beschadigen dat ons lichaam niet meer werkt, voordat we onze lessen hebben geleerd. Maar aan de andere vertrouw ik op het universum, dat wanneer iemand echt nog hele belangrijke lessen te leren heeft, zo'n lichaam niet zo snel zal sterven. Ik denk dat het universum zelf in staat is de boel te regelen en dat wij mensen ons daar niet mee moeten bemoeien door middel van orgaandonatie.

Maar mijn andere standpunt is, is dat mensen lessen moeten leren. En ik denk dat het universum zich qua lessen aanpast op ons leefsysteem. Dus dat het best een les kan zijn voor de ontvanger van een orgaan, om dat te ondergaan. Dat orgaandonatie juist de kans is van het universum lichamen te genezen die wij mensen ziek hebben gemaakt.

Dus dit over de ontvanger van het orgaan.
Als ik dan denk aan de gever van het orgaan, wat je dus eigenlijk dan zelf zal zijn, denk ik dat de overgang heel moeilijk gaat worden. Je ziet bijvoorbeeld bij mensen in coma, die kunnen niet hun lichaam in, maar ook niet weg van het lichaam. Iemand die orgaandonatie doet, wordt kunstmatig in leven gehouden, maar is wel hersendood. Dat lijkt enigszins op een coma en ik denk dat de ziel dan ook het lichaam nog niet kan verlaten. Dus geen rust zal vinden in die periode. Bovendien zit na de donatie de ziel opeens vast aan een ander lichaam. Bij zielen die vast zitten aan een lichaam in coma, merk je dat de zielen vaak gefrustreerd/boos worden. Als wij uittreden, dan kan je even weg van je lichaam, maar als je terug komt, kan je weer mee doen aan het aardse leven. Maar lichamen in coma, hebben een ziel die af en toe weg kan, maar hier op aarde helemaal niets kan, ik denk dat dat ook heel frustrerend moet zijn. Ik denk dat als je als ziel zo gefrustreerd bent geweest, dat daarom de overgang heel moeilijk gaat worden als je wel los komt van het lichaam. Dat zie je ook bij mensen die op aarde al erg gefrustreerd waren, dat ze moeilijk over kunnen gaan.
Aan de andere kant denk ik ook dat dat weer een les is, want lessen blijven we leren. Daarom denk ik zelf dat er geen goed of fout is, het universum zorgt wel dat als we het niet al te gek maken, dat het weer goed komt. Ik denk dat je moet kiezen waar jij je goed bij voelt, waar je echt achter kan staan.
Ik word wel donor, omdat ik denk dat dat nodig is, omdat lichamen beter te maken die we zelf kapot hebben gemaakt.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt .
Groetjes, Amor

Leuk hoe je je bericht hebt opgebouwd, amor Je begon met een twijfel maar eindigt met een keuze! Ging het bij mij maar zo makkelijk,haha.

Ik vraag me alleen wel af of de keuze voor orgaandonatie ook een les is voor de ziel. Als de ziel moet overgaan, is de tijd van lessen leren op aarde toch voorbij? Het lijkt me heel naar als deze overgang wordt bemoeilijkt, als laatste lesje dat de ziel krijgt te leren, als gevolg van een keuze die eerder tijdens het leven wordt gemaakt.

Ik geloof inderdaad wel dat er geen goed of fout is. Maar wat er gebeurt met je lichaam na je dood, zou je daar zelf wel invloed op moeten uitoefenen? Kun je zulke dingen niet beter aan het grotere geheel overlaten? Daarom ervaar ik de keuze voor orgaandonatie het als een dilemma: als je het niet doet, heb je er anderen mee, en als je het wel doet, heb je er (misschien) jezelf mee. Levens redden is wel het grootste geschenk dat je kan geven. Als ik het idee had dat het lichaam als 'restafval' toch vergaat, zou ik er geen twijfels meer bij hebben. Maar ik geloof dat lichaam, geest en ziel zo met elkaar verbonden zijn.. dat ik twijfels heb of het tijdens de overgang naar het hiernamaals wel goed is om het lichaam al uit elkaar te halen. Of spreek ik nu vanuit het ego?

Ik vind het niet erg dat mijn ziel wat meer moeite zou moeten doen om over te gaan.
Mijn ziel heeft het al moeilijk gehad in dit leven dus een beetje meer moeite voor een goed doel kan er ook nog wel bij hoor .

En ik merk nu ook, dat het allemaal wel goed komt .

Dit ben ik met Amor eens:
Aan de andere kant denk ik ook dat dat weer een les is, want lessen blijven we leren. Daarom denk ik zelf dat er geen goed of fout is, het universum zorgt wel dat als we het niet al te gek maken, dat het weer goed komt.
Ik denk dat je moet kiezen waar jij je goed bij voelt, waar je echt achter kan staan.

Ik bedoel : dat ik het er voor over heb en het niet erg vind dat mijn ziel een beetje meer moeite zou moeten doen om over te gaan..

Ik hoop dat het zo duidelijker is hahaha .

Wat een mooie vraag isdit
ik ben er zelf van jongs  af aan op tegen geweest.
Dit was meer "instinctief" denk ik. 
Nu ben ik nog steeds geen donor en draag het kaartje ook bij mij. 

Naar mijn mening/gevoel speel je toch met het leven en je ziel. 
Want wie zijn wij om te bepalen of iemand in leven moet blijven dmv een donororgaan?
Wat nou als die persoon dit stervensproces als les had?
Dan ontnemen wij hem de kans als ziel te groeien toch?
En daarbij komt dat je organen dmv bloed een geheugen heeft imo.
Dus je geeft iemand ook een deel van je leven mee denk ik. 
Je hoort vaak dat mensen met een donor orgaan emoties, gebeurtenissen etc. beleven alsof het via iemand anders is? Stel dat je daarbij ook onverwerkte trauma's meegeeft, dan zadelen we diegeen op met een soort van last..

Als een lichaam geen huis meer kan zijn voor de ziel sterft het.
Mensen in leven houden met extreme ingrepen klinkt mij toch iets egoïstisch in de oren, als ik zo vrij mag zijn dit te melden.. Is het niet van de familie of behandelend arts uit dan kan het ook van de donor afkomstig zijn. Een leven redden dmv bewustwording vind ik een grotere eer eigenlijk
 En als je nog niet klaar bent met leren dan kom je vast wel weer terug .
En ik denk ook zeker dat je ziel alle tijd en rust nodig heeft om zich te kunnen ontkoppelen van het lichaam. 
Het kan een intensief iets zijn wat als heilig beschouwt kan worden, want op dat punt maak je de keuze waar je als ziel gaat vertoeven volgens mij (tot nu toe dan hè, want zeker weten doe ik pas op het moment zelve)

Maar goed dat is mijn bevinding ervan en er is nog veel over te filosoferen als we de riten van vroeger zouden bekijken bij het overlijden

Liefs

ps. Ik vind het super mooi en liefdevol dat mensen willen doneren. Het stukje "egoïsme" dat ik eraan gekoppeld heb staat los van de eigen beleving! Want dat hoeft zeker niet egoïstisch te zijn.

Tis een bijzonder vraagstuk, waar ik zelf nooit zo heb over nagedacht. Ik ben wel een donor, aangezien er meestal toch geen gebruik van wordt gemaakt op het moment dat de meeste mensen sterven. Toch sta ik ingeschreven, want ook het redden van een leven dmv een orgaan kan op iemands pad liggen. Reken er maar op dat het leven met een nieuw orgaan ook bijzonder leerzaam kan zijn voor een persoon.

Ik denk dat er twee kanten aan zitten, en dat voor iemand die moet leren van een stervensproces er geen orgaan op tijd is. En voor mensen die nog dingen te doen hebben wel. Zo zou je het iig kunnen zien.

Wat ik mezelf altijd afvraag is kan er onderscheidt gemaakt worden? Kun je kiezen welke organen je zelf wilt houden en welke niet? Ook heb ik weleens gehoord dat er soms een overvloed is en alles dan zo aan de kant word gedaan. Vind ik geen prettige gedachten. Ooit wil ik het wel, maar eigenlijk is ooit te laat.

Ik heb mij 13 jaar geleden opgegeven als orgaandonor.
Ik kon op het formulier inderdaad aankruisen, welke organen ik wel of niet wilde opgeven. Ik heb toen alles aangekruist behalve mijn ogen.

Heb ik toen niet zo heel erg bij nagedacht eigenlijk, gewoon intuitief ingevuld. Tja waarschijnlijk omdat de ogen de poort zijn naar de ziel.

Hmm dat is ook nog een kwestie: kies je voor donatie van alle organen of maak je daarin een bepaalde selectie? Want de organensoorten heb ik op het formulier (jaren terug) wel moeten aankruisen. Met het hoornvlies heb ik ergens alweer minder moeite dan het hart.. terwijl het vast geen verschil uitmaakt wat er uiteindelijk voor orgaan deel gaat uitmaken van een ander, het blijft toch een stukje van je Zelf.

Kan me toch niet voorstellen dat alles eerst wordt weggehaald en opgeslagen, en weggegooid als het achteraf toch niet nodig is. Alsof de chirurg het boodschappenlijstje afgaat bij je, en de over datum producten uiteindelijk maar weggooit. Denk dat ze toch alleen organen gebruiken als er een op dat precieze moment nodig is.

Maar goed, ik ben er nog niet uit. Kan mezelf wel vinden in alle argumenten die jullie aandragen.. Het is ergens een lugubere gedachte, een vraagstuk waar je ook niet te lang en diep over na wilt denken. Uiteindelijk hoort alles van je lichaam toch bij jou en niemand anders. Daarom vraag ik me af of mensen en hun ver ontwikkelde technieken zich hiermee niet teveel bemoeien met het levens (en stervens)proces. Net zoals bijvoorbeeld het manipuleren van genen. In de toekomst kun je vast zelf van tevoren bepalen of je kindje een jongetje of meisje wordt.. waar is de grens? Zijn we echt niet \'verkeerd\' bezig? Ik geloof wel dat het uiteindelijk allemaal wel goed komt, wat voor keuzes we ook nemen, maar toch blijft bij mij knagen dat de menselijke bemoeienis te ver doorschiet. Ik zou me bijna schuldig voelen als ik donor-af word...

Ik hoop maar dat orgaandonatie voor de toekomstige generaties niet verplicht wordt en om dan over sociale druk nog maar te zwijgen..

Ik denk dat de overgang niet zo moeilijk is, mits je al langzaam werd voorbereid op je dood dooe de engelen. Als die onverwacht is, is het al weer iets anders. Maar dat is al bekent.

Maar hoe zit het met mensen die bijvoorbeeld de ziekte hebben dat een lichaamsdeel niet bij hun hoort en deze laten verwijderen?

De ziel wordt een stukje beinvloed bij de ontvanger, maar ik denk ook dat het als het de bedoeling is dat je iets krijgt, het ook krijgt. Helaas is ook hierin de verkeerde visie dat met geld je alles wel kan kopen wat gebeurt. Maar dan denk ik dat ook dan zal moeten blijken of je het moet krijgen of niet, en als je het krijgt en het was niet de bedoeling dat het gevolgen heeft.

Maar als een jong iemand in het leven staat, is het al moeilijker om aan te zien dat iemand het niet krijgt, dan een ouder op leeftijd iemand.
Maar ook in de medische wereld is de grens aan het verschuiven, omdat er zoveel mogelijk is en kan.

Toch vind ik het wel bijzonder dat ook mediums elkaar tegenspreken. Dus wie moet je geloven?
Maasr je eigen weg zoeken hierin is het belangrijkste, ongeacht hoe die is.

Mooie stof tot nadenken geef je Marij..

Ik ben absoluut niet bang voor de dood, maar in zulke dilemma's (ook al creëerden we die zelf ;)), zijn zoveel ja-maar's.

Ik ben altijd vóór donatie geweest, gewoon om anderen te helpen. Maar steeds vaker bekruipt me het idee dat we de natuur teveel beïnvloeden en uit haar natuurlijk evenwicht halen. De natuur (en ziel) weet de juiste weg, daar geloof ik heilig in.

Maar...dat is makkelijker gezegd als gedaan. Iemand die ik kende besloot te stoppen met de chemo, hij had heel duidelijk de visie zijn laatste maanden die voor hem tóch gingen komen i.i.g. met plezier door te komen. Hij heeft wel steeds pijn bestrijding toegestaan dat wel. Ik vond dat heel mooi om van zo dichtbij mee te mogen maken, ik heb ongelooflijk veel respect voor die keuze. Maar wat nu als morgen mijn kind ervoor staat? ben ik dan ook zo sterk, wetende dat er mogelijkheden zijn? Ik betwijfel het..tenzij mijn kind er zelf een visie in heeft.

Er zijn al veel ervaringen van mensen beschreven die een ander orgaan kregen en waaruit bleek dat zij daarna veranderden en/of de aanwezigheid van de andere persoon steeds voelden. Dat betekend dat de boodschap van jouw kennis nu zelfs met veel ervaring en ook al wat onderzoek onderbouwd kan worden.

Helaas alleen in het engels, maar wel een interessante docu hierover (deel 1, andere delen te vinden op Youtube):

Ik begrijp wat je wilt zeggen Petra.. er zijn zoveel situaties denkbaar dat men maar al te graag meegaat in de technieken die de mensheid tot nu toe heeft ontwikkeld, waarbij de natuur niet de vrije loop wordt gelaten. We leven in een tijd dat je ervoor kunt kiezen om uit het leven te stappen als je ondraaglijke pijnen lijdt als gevolg van een ongeneeslijke ziekte... De natuur kan soms meedogenloos zijn... Ik denk dat ik in zon situatie net zo goed toe zou geven aan de mogelijkheden die de mensheid biedt, al kan ik natuurlijk niet uit ervaring spreken.
Bij orgaandonatie ligt het toch wel een beetje anders. We weten duidelijk nog niet echt wat de precieze gevolgen ervan zijn, anders was ik heel gemakkelijk bij mijn oorspronkelijke keuze gebleven.

We willen allemaal goed zijn voor de medemens en zo ons steentje bijdragen aan de mensen die het toch zo hard nodig hebben.. Het moeilijke is dat je nú een keuze moet maken, terwijl de gevolgen onduidelijk zijn (voor beide zielen in kwestie), vooral als er tegenstrijdige informatie wordt doorgegeven door mediums. Ik denk dat mensen ergens toch te snel voor donatie kiezen, misschien mede doordat het ook wel een beetje van je wordt verwacht in de huidige maatschappij.

Ik zal de docu bekijken zodra ik bij de pc zit, mijn telefoon heeft nog wel eens kuren

Nou dat is Marije, ik vermoed wel dat als het over mezelf gaat, dat ik me liever overgeef aan de natuur, echter ook dat is niet eenvoudig, want je laat in dat geval ook altijd mensen achter die met die keuze om moeten kunnen gaan. Het is zo geweldig dat we zoveel kunnen repareren aan een mens, maar we hebben er meteen zo'n dilemma bij

Ik geloof overigens niet dat het verkeerd is dat herinneringen en gevoelens doorleven in het lichaam van de ander, eigenlijk vind ik dat iets heel bijzonders. Het verwonderd me nog meer over wie we werkelijk zijn.

Ik betwijfel of dit voor de ziel gevolgen heeft, naar mijn indruk gaat die gewoon verder. Ik denk dat het meer om herinneringen van gevoelens en ervaringen gaat die door de samenwerking tussen emotioneel lichaam, energetisch lichaam en fysiek lichaam opgeslagen zijn geraakt. Maar dat is mijn intuïtie die dat zegt, daarmee alleen mijn waarheid.

De docu is echt heel interessant, zit vol met verhalen van mensen die bijzondere dingen meemaakten na hun transplantatie. Ook artsen en onderzoekers die aanvankelijk sceptisch waren, zijn steeds meer geïnteresseerd geraakt in deze ervaringen.

Wat ik mij afvraag, m.b.t. de mensen die liever niet aan transplantatie doen (ik val er zelf ook min of meer onder):
Welk effect heeft deze gedachte nog meer? 'Hoe denk je bv. over coma? Voortzetten of laten gaan? En wat in geval van euthanasie? Chemo-therapie?'

Daar ging iets mis. De goede link:
http://www.wijwordenwakker.org/content.asp?m=M3

Ok, mijn laatste poging.. was erg benieuwd naar jullie reacties bij dit artikel (Mariekes uitleg bij het onderwerp van orgaandonatie). Als onderstaande link niet werkt: het is te vinden op www.wijwordenwakker.org

http://www.wijwordenwakker.org/content.asp?m=M3

Grrrr...
Nou hier op deze website is het artikel ook te vinden:

http://www.wanttoknow.nl/overige/heb-het-hart-eens-om-mijn-organen-te-verwijderen/

Ik kan me voor een groot deel vinden in wat Marieke duidelijk wil maken, in feite draagt ze vooral bij aan het bewustzijn. M.a.w. dat we ons bewust mogen zijn van die keuze. Het gevaar van deze redenatie is ook eenzijdig, m.a.w. te veel aan één kant te staan. dat er meer wordt overgedragen dan het orgaan alleen ben ik van overtuigd, maar...of dat de ziel zelf is, betwijfel ik. Ik denk wel dat er gevoelens, herinneringen en ervaringen worden opgeslagen zoals ik eerder schreef. Dit door de interactie tussen emotioneel, energetisch en fysiek lichaam.

Er zijn ook gelukkige ervaringen bekend, mensen die zó dankbaar zijn dat ze verder mogen, dankzij een ander.

En (daarnaast) zijn er ook situaties denkbaar waarin 2 zielen instemmen met een donatie. Zoals een broer zijn zieke zus wil helpen met 1 van zijn nieren en zij beiden verder kunnen. Of een vader zijn kind. Of een vriendin haar beste vriendin. Of een vrouw die een meisje aan het andere eind van de stad wil helpen. Ik zou mijn leven geven voor mijn kind en ik denk dat veel ouders dat gevoel kennen.

Misschien is het wel gewoon van belang dat we ons heel bewust zijn van wie het orgaan komt en donor en ontvanger elkaar (leren) kennen, of er een soort wederzijdse (ziel) instemming is, voordat er overdracht plaats vind?

Zomaar een overweging.

P.s. mooie dingen onderneemt Marieke verder, heb hier veel interessante artikelen, overwegingen gevonden: http://www.devrijemare.nl/home

Ja, ze zet zich echt in voor de huidige maatschappij en alle moeilijke vraagstukken en problemen die daarmee gepaard gaan. Ik geloof in haar goedheid en boodschappen, daarom maakte ze me ook aan het twijfelen over orgaandonatie mijn ouders zijn ook lid van haar blad \'Vrij\'. Ik heb er wat in gelezen, maar vond het allemaal best ingewikkeld. Dus voor de gevorderden onder ons of degenen die van een uitdaging houden is het zeker een aanrader

Denk dat Marieke inderdaad op haar manier bijdraagt aan de bewustwording, zeker in deze tijd op weg naar de 5e dimensie.

Over orgaandonatie: het mooiste zou inderdaad de toestemming van beide zielen in kwestie zijn. Ik vind het erg mooi als iemand met wie je een hechte band hebt een orgaan nodig heeft en jij een orgaan kunt en wilt missen voor die ander. Dan is het eigenlijk hetzelfde verhaal als orgaandonatie na overlijden.. een stukje van jezelf leeft in beide situaties voort in een ander. Ik twijfel of dit goed of slecht, of wel de bedoeling is. Maar mooi dat je het onderwerp van donatie tijdens het leven erbij haalt Petra.. want daar ben ik zeker voorstander van. Waarom dan niet donor zijn na je dood, als je toch niets meer aan je lichaam hebt? Dan is het enige dat nog twijfels bij mij opwekt het aspect van een bemoeilijkte overgang naar gene zijde.. ik hoop dat ik die informatie, hoe het écht zit, nog eens mag doorkrijgen

Ik denk dat je jouw eigen antwoord van binnen al weet en zelfs al min of meer hebt opgeschreven? Diep van binnen ligt jouw antwoord, in contact met de Bron. Dát is wat contact met Gene Zijde o.a. mogelijk maakt. het is een soort telecom netwerk dat je in verbinding stelt door met je-zelf, met de kern, jouw diepste oorsprong of oorspronkelijkheid, authenticiteit, daar waar de bron in jouw ligt...door daarmee in contact te zijn

(Mijn innerlijke stem zegt: Wanneer twee zielen instemmen met een donatie van een orgaan, heeft het ook mijn instemming. Wanneer er een orgaan onbewust wordt overgedragen kan dit voor problemen zorgen en mag heroverwogen worden omdat dit problemen kan ondervinden in de overgang van lichaam en ziel)

Mijn hart zegt orgaandonatie, zeker doen. Het verstand werkt dat weer tegen zoals bijna altijd beslissingen duren altijd lang bij mij, vooral als de gevolgen ervan groot zijn. En er veel argumenten voor en tegen zijn, die allebei van hetzelfde gewicht zijn.
Ik weet niet zo goed hoe ik moet luisteren.. wat zou het toch mooi zijn als je de antwoorden binnen handbereik hebt!

Ik krijg er hoofdpijn van

Als je koppijn krijgt even nergens aan denken en er een luie zondag van maken en ik heb zelf altijd daarin, weet je... jij moet doen wat goed voelt voor jou, en dan denk ik dat karma zo nog een keer die overwegen op je pad gooit.

En soms mag je dingen een keer onder ogen komen... een toevallige ontmoeting of iets dergelijks...

Ja even van je afzetten is vaak ook goed!
Maar hoofdpijn heb ik de laatste tijd dagelijks.. bij wakker worden druk op het hoofd en dat blijft dan hangen tot in de middag.. dus staat denk ik los van keuzes maken.

Kon ik een ander mijn keuzes maar overdragen! maar dan zou ik er ook niets van leren he ik leer hier vast beter en beter om te doen wat voor mij goed voelt..vanuit het hart dus het zal wel wat tijd nodig hebben.

Jaaa... ik zie dat mijn geest op dit moment niet zo scherp is. Of wel...

Maar hoop dat je hoofdpijn snel overgaat, en anders lekker gaan liggen en misschien dat je in je slaap tot een antwoord kunt komen.

Liefs, AC

Eigenlijk heb je al een beslissing gemaakt. Zolang je twijfelt en niets doet, kies je namelijk in dit geval voor nee. Kan je dan niet nu beter eerst voor je gevoel kiezen en als je verstand je heeft overtuigd het weer omzetten? Misschien kan je dan ook wat rustiger over deze vraag nadenken

Die antwoorden heb je Marij, en alleen jij, het is jouw leven. Mooi zoals jij naar de dingen durft te kijken, volstrekt open en eerlijk naar jezelf, er zijn veel mensen die dat lastig vinden.

Uiteindelijk, ondanks alle waardevolle feedback van anderen...iedere keuze in ons eigen leven mogen we zélf maken. Die vrijheid en verantwoording groeit velen nog wel eens boven het hoofd, het wakkert angst en onzekerheid aan, al probeert men dat nog zo te verbergen achter een masker van illusie. Wat als effect heeft dat men die verantwoording graag buiten zichzelf legt en de verantwoording aan een ander geeft. Op die manier blijven mensen wanhopig en zoeken naar antwoorden op al hun vragen in de hoop te vinden wie zij zélf zijn. Dilemma's, onbegrip, onacceptatie, afwijzing en weerstand zijn het gevolg als antwoord op ontkenning van het zelf.

In onze hele maatschappij zie je daar de effecten van, er schijnt altijd een oorzaak, een schuldige gevonden moeten te worden en dieper gaan we niet, we kijken niet echt door de sluiers. Case rested/solved?

Maar als mensen niet oordelen is er geen fout of goed, er is alleen oorzaak en gevolg en een ervaring die dat oplevert.

Pas dán zijn mensen wérkelijk goed zoals ze zijn. En is er ook geen goed of fout aan orgaan donatie, zolang we leven naar onze eigen innerlijke waarde of waarheid.

Rest my case, ik bezorg je er nog hoofdpijn bij!

@amor: Eigenlijk heb ik al een beslissing gemaakt ja! zolang ik geen actie onderneem blijf ik namelijk orgaandonor zoals het staat in mijn codicil, haha. Dus ook al twijfel ik, kies ik wel voor ja

Maar ik kan het natuurlijk wijzigen inderdaad Een probleem is dat het altijd je laatste dag kan zijn, en dan zit je toch aan die eerdere keuze vast.. Daarom maak ik het liever een weloverwogen, en bewuste keuze. En zoiets heeft bij de meesten toch wel tijd nodig..

@Petra: Goed dat je me er weer even aan hebt herinnerd dat keuzes bij ieders eigen leven horen.. vaak denk ik dat anderen meer verstand hebben van zaken dan ik, en daarom laat ik me altijd wel beïnvloeden door anderen in mijn eigen keuze. Ik zou het dan ook lastig vinden om compleet tegen de stroom in te gaan, zeker als het om een belangrijke keuze gaat en er goede argumenten worden gegeven. Ik denk dat iedereen zich wel (een beetje) laat beïnvloeden.. maar mijn vertrouwen in bepaalde anderen is misschien groter dan dat in mezelf, waardoor ik me wel meer laat beïnvloeden dan een ander dat zou doen. Misschien wil ik de verantwoordelijkheid ook wel van me afschuiven..zodat ik achteraf nooit de 'schuldige' hoef te zijn. Verkeerde manier van denken, ik weet het! Verantwoordelijk zijn voor de gevolgen van een keuze betekent niet schuldig zijn aan een verkeerde keuze.. als er eigenlijk geen goed of fout bestaat.

Ik zoek de antwoorden nog teveel buiten mezelf, terwijl de antwoorden van binnenuit te vinden zijn (tenminste, dat schijnt zo :P) Maar het is best moeilijk om precies je eigen pad te volgen, en daar ook zonder twijfel achter te staan.

Dat iedereen uiteindelijk vrij is in het maken van keuzes is toch eigenlijk juist heel fijn. Alleen op die manier kun je echt leren en groeien. Maar precies de weg van je hart volgen zonder invloed van buitenaf.. volgens mij zijn er maar weinig die dat echt kunnen.

Van wijze lessen krijg ik geen hoofdpijn gelukkig

Dat heb je mooi weergegeven Marije, dank je, als ook voor het aansnijden van dit boeiende onderwerp!

O en eigen keuzes.....geven nog steeds geen garantie dat anderen ze altijd zullen begrijpen. Authenticiteit vraagt een zekere moed. Ik heb het deze week weer ondervonden, wat een gedoe meegemaakt omdat ik besloot te kiezen voor mijn eigen waarde, wat de uitkomst ook zou zijn. Het is een lekker gevoel als alles dan toch gewoon op zijn pootjes terecht komt. Het leven loopt eigenlijk nooit langs georganiseerde paadjes.

Antwoorden liggen altijd diep in je hart, het is soms alleen lastig om dat antwoord terug te vinden. Argumenten van andere en van jezelf kunnen denk ik wel het antwoord in je hart prikkelen, zodat je uiteindelijk de beste keuze voor jezelf kan maken:). Het kan misschien helpen om als je hierover nadenkt, gewoon eens opschrijft wat je denkt, naast elkaar de voor en tegens zet. Meestal maakt dat veel duidelijk voor jezelf . Succes nog met je keuze! ;)Groetjes, Amor

@Petra: Daarom vind ik het iedere keer weer bewonderenswaardig als iemand er in de wereld voor uitkomt 'paranormaal begaafd' of 'spiritueel actief' te zijn. Want ook dit is een bewuste keuze, waar een hoop moed en innerlijke kracht voor nodig is. Je weet namelijk dat je je hiermee onderscheidt van anderen (authenticiteit verdient respect!). Iemand die anders is dan anderen wordt meer dan eens niet geaccepteerd in de maatschappij. Ik merk dat vooral bij de mannen in mijn omgeving.. die doen spirituele interesses af als een 'fase', maken er iets lacherigs van en/of raken al geïrriteerd bij het minste of geringste onderwerp dat wordt aangesneden. Een stukje ongeloof denk ik..
Gelukkig komen we langzamerhand in een tijd waarin eigenheid, en ook spiritualiteit wél wordt geaccepteerd. Straks is het niet meer in te denken dat een helderziende, -wetende of -horende in het verleden de verwijten kreeg satanistisch te zijn. Er is steeds meer ruimte voor eigen keuzes die los van anderen tot stand komen En daarom ook meer ruimte om 'fouten' te maken, en te leren en groeien. Daarom zie ik de toekomst positief in, ook met het oog op mijn eigen keuze-vaardigheid!

@amor: klopt hoor! Denk dat ik me te vaak heb laten beïnvloeden door anderen in mijn beslissingen, waardoor ik het vinden van mijn eigen antwoorden extra lastig vind.. alsof ik het verleerd ben! Ik ga hier de komende tijd eens heel bewust mee bezig, kijken bij welke keuzes ik echt een goed gevoel krijg.

ps. Haha dat pro's en cons lijstje gebruikte ik op de middelbare school altijd als ik niet wist of ik voor die ene leuke jongen moest gaan maar dat werkt natuurlijk bij iedere keuze!

Bedankt voor jullie meedenken

Ik zie mijn ziel en mijn organen als twee verschillende onderdelen van mij/mijn lichaam.
Mijn ziel hoort gevoelsmatig bij mijn "spirit", de organen zijn nodig om mijn lichaam te laten functioneren.
Ik ben ook donor, als sinds het prille begin.
Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik meer bezig ben met mijn psyche (lees: spiritualiteit/ziel) dan met mijn lichaam.
Het hoort er gewoon bij, zonder zou ik niet kunnen bestaan maar vaak is mijn eigen lichaam mij vreemd. Klinkt raar als ik het zo op schrijf maar zo voelt het soms. Helaas zorg ik daardoor ook niet altijd even goed voor mijn lichaam.
Ik schaam mij er soms voor hoe ik mijn "mooie" gezonde lichaam door de tijd heen heb verwaarloosd

Stom he! Dat doe ik ook. Al geeft mijn lichaam duidelijk aan dat ik te lang achter de computer heb gezeten, dan negeer ik dat gewoon slecht he..
En ik heb altijd periodes dat ik niet sport, en heel 'onbewust' omga met eten. Zo ben ik eens 15 kilo aangekomen maar ook weer afgevallen. Sindsdien is het niet meer zo extreem heen en weer, maar dat systeem zat er bij mij altijd wel in: of het is alles (letten op eten en goed gedisciplineerd sporten) of het is niets.

Daarom zou ik ook wel van verwaarlozing van mijn lichaam willen spreken.. al zijn het maar periodes..

Misschien volgt daaruit de verklaring dat ik de ziel ook belangrijker vind dan het lichaam, en daarom de processen van de ziel de vrije loop wil laten (dus ook de overgang na overlijden). Daarentegen vind ik het net zo, of misschien wel belangrijker om iets te betekenen voor een ander. Dit in combinatie met de verwaarlozing van mijn lichaam zou me dan tot de conclusie brengen om wel orgaandonor te worden! Of te zijn eigenlijk, want ik ben het al