Vanochtend werd ik wakker met een idee in mijn hoofd. Namelijk als de dimensies zijn, en er is een vierde dimensie waar de tijd geen rol speelt, en dus eigenlijk alles tegelijk zou gebeuren. Kan de wereld niet eindigen, omdat de wereld dan helemaal niet geweest zou zijn. Met die vierde dimensie zal dus ook betekenen, dat we in feite allemaal al zijn wat we zullen worden, aangezien dat dus ook in dezelfde tijd plaatsvindt, als dat wij het meemaken. Dus eigenlijk zou de ontwikkeling van een mens al vast liggen, maar kunnen de keuzes die we maken het 'eindpunt' van de ziel maar lichtelijk beïnvloeden. Daarmee zou het dus mogelijk zijn dat alles vastligt, en de eigen keuzes al zijn ontstaan, voordat we het zelf weten.

Heeft iemand misschien een idee hierover of dit zou kunnen kloppen?

Ik denk en das niet zo diep, waar een wil is is een weg.

Dames waarom bekruipt mij nou een heel slecht gevoel?

Omdat je bang bent dat je leven vastligt nu, en er dus voor jou gevoel momenteel geen plek is voor verandering?

Another chance, reken er maar op, dat ook jij weet te veranderen, het ligt misschien wel vast, maar dat betekent niet dat er geen verandering vastligt. Ben niet bang voor de toekomst!

Bedankt voor je reactie in ieder geval!

Maar moet je niet forceren he..

Ik bedoelde niet zozeer dat je "leven" vastligt, de dingen die je in je leven meemaakt, je ervaringen en je manier waarop jij groeit, enzo, maar meer uiteindelijk de bestemming van de ziel, als deze terugkeert naar de "bron", op het einde van de evolutie van de ziel, zoiets..

Ik weet niet of iedereen dat zo zal ervaren.

Maar als die bestemming 'vast' zou liggen, dan kan de weg er na toe wel verschillen maar zou je dus in principe dezelfde toestand aankomen, alleen is de weg erna toe verschillend, en afhankelijk van de eigen wil. Maar zal je uiteindelijk wel de 'juiste' toestand kunnen bereiken met je keuzes, dus wanneer je luistert naar je hart zou je dus 'de weg' volgen, zoals deze vast is gelegd door je ziel, je gids en het plan. En als je afwijkt volg je de weg iets anders, maar zal het 'eindpunt' wel hetzelfde kunnen zijn, omdat in principe het 'eindpunt' al vastligt.
Al is het geen eindpunt wanneer er geen tijd is... Dan is het alleen nog zijn...

Maar mijn vraag is, staat dat eindpunt er goed op?

Waarom denk je van niet ?

Maar... en deze vraag wil ik een antwoord op, dachten jullie nou dat ik niet omkom gaan met schizofrene mensen? Of dat ik dat aan de wereld wou verklappen?

Je kunt ook dingen vertellen hoor. Helemaal als je 6 maanden loopt met elkaar. Of zoals aquarel al je hele leven.

Omdat ik die mensen beter ken.

Ik snap je laatste vraag niet helemaal geloof ik. Ik volg het niet helemaal.

Wat betreft je voorgaande vraag over het eindpunt, is mijn gevoel dat als er geen tijd bestaat, dat dan het eindpunt idd vaststaat, maar ik weet niet in hoeverre dat waar is, omdat de realiteit daarvan ook weer moeilijk te bekijken is.